Εργοθεραπεία

Τι είναι η εργοθεραπεία;

Η εργοθεραπεία δεν είναι μάθημα, ούτε λειτουργεί σαν τέτοιο. Αυτός είναι και ο λόγος που τα παιδιά αρέσκονται και δεν δυσανασχετούν κατά τη διάρκεια των εργοθεραπευτικών συνεδριών. Οι εργοθεραπευτές προσπαθούν με επιλεγμένες δραστηριότητες να βελτιώσουν τις δεξιότητες που δεν έχουν κατορθώσει να αναπτύξουν τα παιδιά και ταυτόχρονα να ενισχύσουν την ικανότητά τους να οργανώνουν την καθημερινή τους ζωή: π.χ. την ικανότητα για συντονισμό και έλεγχο των κινήσεων, για σωστή αντίληψη του σώματος, για κατανόηση και οργάνωση του χρόνου, για συγκέντρωση της προσοχής, για οριοθέτηση, για προσανατολισμό, για ανάπτυξη της μνήμης κ.λ.π.

Ο θεραπευτής προσπαθεί να προσεγγίσει το παιδί, προκαλώντας του το ενδιαφέρον μέσα από κάποια δραστηριότητα (π.χ. παιχνίδια, μπάλες, παζλ, πλαστελίνες, σχοινάκια, υλικά κατασκευών ή υπολογιστές), να του δώσει κίνητρα ώστε να ολοκληρώσει διάφορες δραστηριότητες που θα το βοηθήσουν να καλύψει τις ελλείψεις του και να λειτουργήσει θετικά προς την αντιμετώπιση των προβλημάτων του.

Το χρονικό διάστημα που απαιτείται για τη διενέργεια εργοθεραπείας, ποικίλλει ανάλογα με τη δυσκολία του προβλήματος, τις ελλείψεις και τις ανάγκες που έχει το κάθε παιδί, αλλά και από τη συνεργασία των γονιών ή του γενικότερου περιβάλλοντός του. Θα πρέπει οι γονείς να συνεχίζουν την πρακτική εξάσκηση και στο σπίτι, τηρώντας τις προτροπές – οδηγίες που θα παίρνουν από τον εργοθεραπευτή μετά από κάθε συνεδρία.

Εργοθεραπεία

 

 

Πότε θα πρέπει να απευθυνθώ σε εργοθεραπευτή;

Πρέπει να ζητήσουμε μία αξιολόγηση από εργοθεραπευτή, όταν το παιδί παρουσιάζει τρεις ή περισσότερες από τις παρακάτω δυσκολίες:

  • Δεν παίζει με παιχνίδια αντίστοιχα της ηλικιακής του ομάδας, που σημαίνει ότι μπορεί να μην έχει ενδιαφέρον για τα παιχνίδια αυτά ή να μην μπορεί να τα παίξει (π.χ. να αδιαφορεί λόγω πιθανού ψυχολογικού προβλήματος ή αναπτυξιακά να βρίσκεται λίγο πιο πίσω σε σχέση με την ηλικία του).
  • Παρουσιάζει δυσκολία στην αυτοεξυπηρέτησή του, δηλ. να μη μπορεί να ντυθεί, να φάει ή να πάει στην τουαλέτα μόνο του, πάντα σχετικά με το τι μπορεί να κάνει σύμφωνα με την ηλικία του.
  • Εάν είναι αδύναμο, χαλαρό, χωρίς αντοχή, υποτονικό, με χαμηλό τόνο μυικό.
  • Εάν πέφτει εύκολα, δείχνει να έχει αστάθεια ή δεν μπορεί να υπολογίσει που βρίσκεται μέσα στο χώρο, άρα χτυπάει ευκολότερα.
  • Εάν σπάει τα παιχνίδια του συχνά.
  • Εάν δεν μπορεί να μείνει ήσυχο για μικρό χρονικό διάστημα και είναι πολύ υπερκινητικό.
  • Εάν δεν μπορεί να ζωγραφίσει μέσα σε πλαίσιο (προϋπόθεση για την μετέπειτα δυνατότητα γραφής), δεν μπορεί να κόψει με ψαλίδι (χρήση σε ηλικία προνηπιακή ή νηπιακή), να κάνει παζλ αντίστοιχα της ηλικίας του και γενικά να δείχνει ότι δεν μπορεί να συντονίσει τις κινήσεις των χεριών του.
  • Εάν αποφεύγει τις επαφές ή τις δραστηριότητες σε παιδική χαρά.
  • Εάν υπάρχει σαφής καθυστέρηση στην ανάπτυξη λόγου και ομιλίας ή υπάρχει κακή άρθρωση ή δυσνόητη ομιλία (πάντα σχετικά με την ηλικιακή του δυνατότητα).
  • Εάν έχει μεγάλη ευαισθησία σε θορύβους, αγγίγματα (π.χ. αρνείται να ακουμπήσει παιχνίδια ή επιφάνειες), οσμές ή γεύσεις.
  • Εάν παρουσιάζει δυσκολίες στον ύπνο (πέραν του φυσιολογικού)
  • Εάν δεν μπορεί να συγκεντρωθεί ή συγκεντρώνεται υπερβολικά σε μία δραστηριότητα, έτσι ώστε να μη μπορεί να μεταπηδήσει με ευκολία σε κάποια επόμενη.
  • Εάν στη γραφή αντιστρέφει γράμματα, αριθμούς, έχει κακό γραφικό χαρακτήρα, κολλάει τις λέξεις μεταξύ τους (π.χ. ελλιπής αντίληψη του οπτικού συστήματος)
  • Κουράζεται εύκολα κάνοντας τις σχολικές του εργασίες.
  • Δεν ακολουθεί εντολές και προφορικές οδηγίες (π.χ. κακή ακουστική αντίληψη).
  • Δυσκολεύεται να κάνει φιλίες και προτιμά να παίζει μόνο του ή με παιδιά όχι της δικής του ηλικίας.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν κατ’ ανάγκη στοιχεία «προβληματικού παιδιού», «καθυστερημένου παιδιού» ή «παιδιού μικρής ευφυΐας», αλλά πιθανές αποκλίσεις σε δεξιότητες που – σύμφωνα πάντα με τις αναπτυξιακές δυνατότητες κάθε ηλικιακής ομάδας – πρέπει να έχει κατακτημένες το κάθε παιδί σε κάθε συγκεκριμένη ηλικία.